Dziś, 13 kwietnia, obchodzimy Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej, ustanowiony przez Sejm RP w 2007 roku. Data nie jest przypadkowa, to właśnie 13 kwietnia 1943 r. ujawniono prawdę o sowieckim ludobójstwie dokonanym na ponad 22 000 polskich obywateli. Przez blisko 50 lat Związek Radziecki nie przyznawał się do dokonania tej zbrodni obwiniając za nią stronę Niemiecką. Dopiero 13 kwietnia 1990 roku władze ZSRR przyznały, że za zbrodnię Katyńską odpowiada NKWD.

Zbrodnia Katyńska to masowy mord dokonany przez NKWD wiosną 1940 roku w Katyniu, Charkowie, Twerze, Mińsku i w Kijowie. Ofiarami byli przede wszystkim oficerowie Wojska Polskiego, policjanci oraz przedstawiciele inteligencji, odradzającej się Polski, wzięci do niewoli po napaści ZSRR 17 września 1939 roku. Na początku marca 1940 r. Ławrientij Beria, szef NKWD, wystosował tajną notatkę do Stalina, argumentując, że polscy jeńcy i więźniowie to "zatwardziali i nierokujący poprawy wrogowie władzy sowieckiej", co według niego uzasadniałoby ich likwidację. Podstawą przeprowadzenia eksterminacji polskich obywateli była tajna decyzja Biura Politycznego KC WKP(b), która została wydana trzy dni po tajnej notatce Berii, 5 marca 1940 r. i zatwierdzona przez Stalina, Woroszyłowa, Mołotowa i Mikojana. W 1992 roku Prezydent Rosji Borys Jelcyn przekazał Lechowi Wałęsie dokumenty z tzw. Pakietu Zamkniętego nr 1, w tym rozkaz z 5 marca 1940 r. o rozstrzelaniu jeńców.

W Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu na wystawie „Katyń 1940 – Zbrodnia nie ukarana” została przedstawiona scena mordu polskiego żołnierza strzałem w tył głowy, oddanym przez sowieckiego żołnierza z NKWD. W tym samym miejscu znajdują się również pamiątki po zamordowanych jeńcach, guziki mundurowe, odznaka Policji Państwowej oraz ziemia z grobów katyńskich pobrana 4 października 1989 r. Uzupełnieniem wystawy są banery z nazwiskami ponad 14 tysięcy ofiar tej zbrodni prezentowane na części plenerowej muzeum.